ลูกชายผมเกิดที่โรงพยาบาลบอสตัน เมดิคอลเซนเตอร์ ปีนี้เขาอายุถึงเกณฑ์ต้องเข้าโรงเรียนแล้ว

เขาต้องเริ่มไปเรียนอนุบาลตามกฏหมายแล้ว

ก่อนหน้านี้มีหลายคนพยายามแนะนำให้ผมพาลูกชายไปเข้าเรียนก่อนเกณฑ์ พวกเขาบอกว่าผมควรพาลูกเข้าเตรียมอนุบาลเพื่อเด็กจะได้เตรียมความพร้อม ผมเพียงแต่ยิ้มรับในความหวังดีเหล่านั้น

ความหวังดีที่ผมไม่เห็นด้วย

ผมไม่คิดว่าเด็กในวัยก่อนห้าขวบนั้นควรไปอยู่ห่างพ่อแม่ ไปให้สิ่งแวดล้อมอื่นสร้างพฤติกรรมแฝงก่อนเวลาอันควรให้เขา

โถ...เด็กสามสี่ขวบนั้นเป็นผ้าขาวที่ซับสี ซับรอยเปื้อนง่ายที่สุดในโลกแล้วครับ

เขาต้องเรียนหนังสือจริง ๆ อีกเป็นสิบปี และผมไม่อยากไปเร่งเวลาที่เราจะต้องอยู่ห่างกัน

ลูกชายผมนั้นอยู่ใกล้ผมเกือบทุกวัน เผลอ ๆ ไปเดินเล่นด้วยกัน ผมแอบเห็นเขาเดินเอามือไขว้หลัง

เป็นท่าเดินแบบเดียวกับที่ผมเดินอยู่ข้าง ๆ เขา

ของเล่นที่เขาชอบนั้น คือของที่เราพ่อลูกช่วยกันทำ

ผมเอากล่องใส่ของที่ร้านที่ต้องทิ้งมาวาด แล้วตัดเป็นตัวการ์ตูนประกอบการเล่านิทานให้เขาฟัง

นิทานเรื่องโปรดของเขามีหลายเรื่อง หนึ่งในเรื่องที่เขาชอบมากคือ ลูกหมูสามตัว และอึ่งอ่างพองลม

.....มีต่อ แต่ตอนนี้ง่วงแล้วจ้ะ ต้องตื่นมาทำอาหารกลางวันให้เจ้าลูกชายตอนเช้า

ขอนอนก่อนดีกว่า......

จดหมายจากโรงเรียน ขอให้เด็กนำของตามรายการไปโรงเรียนด้วย

1. กระเป๋าสะพาย ที่สามารถใส่แฟ้มขนาดมาตรฐานได้ คุณครูจะใส่แฟ้มให้เด็กกลับมาทุกวัน พ่อแม่กรุณาเปิดดูและนำเอกสารออกมาจากแฟ้ม และใส่แฟ้มเปล่ากลับไปในกระเป๋าให้เด็ก

2. กล่องใส่ดินสอ มีหมายเหตุเล็ก ๆ มาจากทางโรงเรียนว่า ต่อไปบางครั้งครูอาจเรียกกล่องนี้ว่า

space server ผมว่าน่ารักดี แต่ไม่รู้จะแทนด้วยคำไทยอะไร

3. เสื้อเก่าที่ตัวใหญ่หน่อย สำหรับใส่ทำงานศิลปะ

4. อาหารกลางวันและเครื่องดื่ม

5. ของว่างที่ดีต่อสุขภาพ (healthy snack)

แค่นั้นเองครับ และมีหมายเหตุว่าถ้าต้องการให้เด็กซื้อนมดื่ม ทางโรงเรียนมีขายในราคา 25 เซ็นต์

วันแรกนั้นผมไปรับส่งเจ้าลูกชายเอง แต่วันต่อ ๆ ไป ก็จะให้เขาขึ้นรถโรงเรียนไปเอง โดยความสมัครใจของเจ้าลูกชายคนดี

รถรับส่งนักเรียนนั้นไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใด ๆ

ไม่มีค่าหนังสือ ไม่มีค่าชุดพละ ไม่มีค่าเทอม

ทางโรงเรียนย้ำว่าให้นำเพียงกล่องดินสอใส่กระเป๋านักเรียนไป ทางโรงเรียนมีสีเทียน ดินสอ กระดาษ ให้ครับ

วันนี้เป็นวันแรกที่ลูกชายของผมจะไปโรงเรียน...ผมนอนไม่หลับครับ

ผมเชื่อมั่นเสมอว่าลูกชายผมเป็นเด็กดี

แต่ก้าวเล็ก ๆ ก้าวแรกที่เขาจะก้าวเดินห่างไปจากผมตามลำพังนั้น ผมอดเป็นห่วงไม่ได้

ด้วยช่วงชีวิตที่ผ่านมานั้น ผมมองเห็นว่าเพื่อนสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตคน ๆ หนึ่งได้ และนี่คือหนึ่งในสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของผม

เป็นหนึ่งในความลับของสวรรค์ที่จะบันดาลให้คนหนึ่งคนได้พบกับคนอื่น ๆ ที่จะเข้ามาในชีวิต ซึ่งสามารถนำพาชีวิตคน ๆ หนึ่งให้มีความสุข หรือทุกข์ ประสบความสำเร็จ หรือไม่ เป็นตัวแปรนอกเหนือความคาดหมาย

วันนี้ผมคงต้องไหว้ฟ้าดิน ขอให้ช่วยคุ้มครองนำพาผู้คนดี ๆ เข้ามาในชีวิตลูกผมด้วย

เมื่อวานนี้ผมไปเลือกซื้อเป้นักเรียนกับลูกชาย เป็นสีฟ้าที่เขาชอบ ผมทำภาพไดโนซอร์ติดกระเป๋าให้เขา

เจ้าคอยาว เจ้าทีเร็กซ์ เจ้าแร็พเตอร์ เจ้าสามเขา เจ้าสไปส์เทลตัวแหลม และนกไดโนซอร์ แถมภาพเจ้าลูกชายรีทัชใส่เข้าไปด้วย ข้างในมีกล่องดินสอรูปไดโนซอร์ที่แม่เขาซื้อไว้ให้

กลางคืนปิดร้านแล้วผมไปเลือกซื้อไส้กรอก แฮม ชีส ขนมปัง สำหรับเตรียมอาหารกลางวันให้เขา

หกโมงครึ่งแล้ว ยังเขียนไม่เสร็จเลย แต่ต้องไปอาบน้ำ เตรียมอาหารให้ลูกชายแล้วครับ

ขอพลังคุ้มครองลูกชายผมด้วย